Spiritueel ontwaken: Waarom je andere mensen soms niet meer kunt verdragen

Deze blog is een vervolg op Spiritueel ontwaken: Hoe Liefde Verandert

Er is een zeer onaangenaam fenomeen dat zich voordoet tijdens een spiritueel ontwakingsproces, en waar mensen zelden openlijk over praten. Het lijkt namelijk in tegenspraak met alles wat ons is verteld over wat het betekent om spiritueler, meer ontwikkeld en bewuster te worden.

Het fenomeen is dit: je merkt dat je de meeste mensen niet meer kunt uitstaan. Vrienden met wie je het vroeger goed kon vinden, putten je nu uit. Familiebijeenkomsten die je vroeger verdroeg, voelen nu ondraaglijk aan. Collega’s met wie je het gezelschap vroeger prettig vond, werken je nu op de zenuwen. De meeste menselijke interacties beginnen uitputtend en diep onbevredigend aan te voelen.

De twijfel: Ben ik arrogant geworden?

Dit baart u zorgen, nietwaar? Want u denkt vast dat als u spiritueler, meer ontwaakt en meer verlicht wordt, u ook liefdevoller, meedogender en meer accepterend zou moeten worden ten opzichte van alle mensen, ongeacht hun bewustzijnsniveau. U zou moeten zijn zoals de Boeddha of Christus, die alle wezens omarmt met onvoorwaardelijke liefde en begrip.

In plaats daarvan trekt u zich terug, vermijdt u hen, raakt u geïrriteerd en uitgeput door die mensen van wie u juist meer zou moeten leren houden. Dus vraagt u zich af…

• Ben ik arrogant geworden?

• Oordeel ik over anderen?

• Verval ik in spirituele hoogmoed?

• Denk ik dat ik beter ben dan anderen?

Of is het ontwakingsproces misschien op de één of andere manier misgegaan? Word ik misschien minder menselijk in plaats van meer, minder verbonden in plaats van meer verbonden? Er moet iets mis zijn, want deze afkeer, deze walging, dit onvermogen om de meeste mensen te verdragen, dit kan toch geen teken van spirituele groei zijn?

Een natuurlijke verschuiving in bewustzijn

Ik wil je erop wijzen dat wat je ervaart niet alleen normaal is, maar vrijwel onvermijdelijk tijdens bepaalde stadia van ontwaken. Het is geen teken van falen, spirituele hoogmoed of verlies van menselijkheid. Het is een natuurlijk gevolg van een zeer specifieke verschuiving in het bewustzijn. Een verschuiving die tijdelijk een soort onverenigbaarheid creëert tussen jou en degenen die deze verschuiving niet hebben ondergaan.

Leven in de collectieve trance

Voor het ontwaken ben je grotendeels onbewust. Je leeft in een soort trance; een collectieve droom die de mensheid deelt. In deze trance verhoud je je tot andere mensen door middel van gedeelde illusies, gedeelde overtuigingen en gedeelde aannames over de werkelijkheid.

Je vindt troost in klachten over het leven. Je legt contact via roddels en drama. Je vindt gemeenschappelijke grond in je gezamenlijke streven naar succes, status, plezier en zekerheid. Je deelt elkaars problemen en wedijvert om prestaties. Iedereen vervult zijn of haar sociale rol in een dans waarvan iedereen de passen kent. In deze toestand is socialiseren relatief gemakkelijk, omdat iedereen hetzelfde spel speelt en uitgaat van dezelfde basisveronderstellingen.

Wanneer de spirituele betovering wordt verbroken

Maar dan begint er iets te veranderen. Je begint wakker te worden. Naarmate je ontwaakt, begin je door de illusie heen te kijken waarin de meeste mensen nog steeds leven.

• Je beseft dat de dingen waar mensen geobsedeerd door zijn uiteindelijk betekenisloos zijn.

• Je ziet dat de drama’s waarin ze verwikkeld zijn, zelfgecreëerd zijn.

• Je begrijpt dat de doelen die ze zo fanatiek nastreven, nooit de voldoening zullen brengen die ze zich voorstellen.

Je doorziet de onbewuste patronen, het mechanische gedrag en de reactieve emotionele lussen die de meeste menselijke interacties sturen. En als je deze dingen eenmaal ziet, kun je ze niet meer negeren.

Het is alsof je naar een film kijkt en je je plotseling realiseert dat je naar acteurs op een scherm kijkt; dat het verhaal niet echt is. De betovering is verbroken. Wanneer je nu omgaat met mensen die nog steeds volledig opgeslokt worden door het drama, ontstaat er een fundamentele kloof. Ze spreken een taal die jij niet meer spreekt. Ze vragen je deel te nemen aan een gedeelde realiteit die je doorziet en waar je niet langer in kunt doen alsof je erin gelooft.

De uitputting van mentale ruis

Dit creëert een soort uitputting en een gevoel van onechtheid. Je wordt gevraagd mensen te ontmoeten op een plek waar je niet meer woont. Er wordt van je verwacht dat je je bekommert om dingen die je als onbelangrijk hebt herkend.

Bovendien opereren de meeste mensen op een zeer laag niveau van aanwezigheid en een hoog niveau aan mentale ruis. Ze zijn er niet echt; ze zijn verdiept in gedachten, zorgen, plannen en spijt. Wanneer je in contact komt met iemand die in gedachten verzonken is, is er geen echte ontmoeting. Je spreekt tot hun mentale constructie van zichzelf, niet tot hun werkelijke wezen.

Het is alsof je echt eten hebt gegeten en vervolgens plastieken replica’s krijgt aangeboden. Je ziet dat ze op eten lijken, maar je kunt er niet door gevoed worden.

Gevoeligheid voor energie en "energievampirisme"

Dan is er ook nog de kwestie van energie. Voor je ontwaking gaf je waarschijnlijk voortdurend je energie weg zonder het je te realiseren. Je was doorlaatbaar, waardoor mensen je in hun patronen konden trekken en je konden gebruiken als een vat voor hun onbewustzijn.

Naarmate je ontwaakt, word je gevoeliger voor energie. Je voelt aan wanneer iemand je in een drama probeert te betrekken of wanneer een interactie eigenlijk een vorm van energievampirisme is. Zodra je je bewust wordt van deze dynamiek, begin je vanzelf je energie te beschermen en grenzen te stellen. De mensen die je onbewust gebruikten als energiebron of als publiek voor hun ego, voelen nu uitputtend of zelfs giftig aan.

Mededogen zonder zelfopoffering

Laat ik iets heel duidelijk stellen: dit is niet hetzelfde als mensen veroordelen of jezelf superieur achten. Je kunt enorm veel medeleven voelen voor mensen die onbewust lijden, maar mededogen vereist niet dat je je eigen welzijn opoffert.

Het is vergelijkbaar met iemand die hersteld is van een ernstige ziekte. De persoon voelt medeleven voor degenen die nog steeds ziek zijn, maar hij of zij maakt zichzelf niet opzettelijk opnieuw ziek om de zieken gezelschap te houden. Men behoudt de eigen gezondheid om vanuit die toestand anderen te kunnen helpen.

De weg naar een nieuwe balans

Nu is er nog een ander aspect aan dit fenomeen dat aandacht verdient. Wanneer je begint te ontwaken, begin je ook je eigen onbewustzijn en je eigen ego-structuren met meer helderheid te zien. En hier gaan we onze energie op zetten om onszelf nog comfortabeler te bewegen in onze eigen persoon.